Rozdział 2

-Musiałaś mnie z kimś pomylić-ta dziewczyna nie może mówić prawdy. Niby moja mama była w ciąży, ale pani Maberly powiedziała, że poroniła. Dlaczego miałyby mnie okłamać. Ze szpitala wychodzi pani Maberly i pan Booth
-Nie prawda. Moim rodzice nazywali się Rozalia Vega i Jack Vega-dziewczynka była bardzo uparta
-Ro twoi rodzice się tak nazywali-powiedziała Perrie
-Przecież kurwa wiem. Czy ma pani mi coś do powiedzenia

-Rose uspokój się. Porozmawiamy o tym w domu
-To nie jest dom. To jest jakieś jebane piekło, w którym żyłam od 11 lat odcięta o wszystkiego. Gdyby nie Perrie to dawno byłabym martwa. Ona była, jest i mam nadzieję, że będzie jedyną szczerą osobą w stosunku do mnie. Więc grzecznie proszę, do kurwy nędzy niech mi pani powie całą prawdę tu i teraz
-Dobrze. Twoja mama tuż przez śmiercią urodziła Olivia'e. Wiedziała już z twoim tatą, że grozi im niebezpieczeństwo, więc oddali ją mieli oddać Ciebie ale nie zdążyli. Przyrodni rodzice Olivia'i szukali Cię i gdy już Cię znaleźli to chcą Cię adoptować
-I szukali mnie kurwa przez 11 lat
-Nie, byli u mnie, dwa miesiące po tym jak do nas trafiłaś, ale powiedziałam im, że Ciebie u nas nie ma
-Że, kurwa co??
-Pan Booth powiedział, że to za wcześnie dla Ciebie
-Wiedziałam, że jesteś sukinsynem, ale nie wiedziałam, że aż takim.  Dlaczego ja?? Czym zawiniła?? Co źle zrobiła??
-Ty nic, ale twoja matka tak. Wybrała twojego ojca zamiast mnie
-Dlatego co noc mnie gwałciłeś prze ten cały czas
-Po pierwsze twoja matka nie narzekała jak ze mną spała. I można tak powiedzieć
-Nie narzekała, bo nie miała 11 lat
-Rose dlaczego mi nie powiedziałaś??
-Bo zagroził jej, że zrobi mi krzywdę-Perrie mnie przytuliła. Chciało mi się płakać, ale wiedziałam, że nie mogę. Uwolniłam się z jej uścisku. Podeszłam do Olivia'i. Po jej policzkach spływały łzy
-Ej nie płacz-przytuliłam ją. Wiedziałam, że to moja siostra
-Olivia-powiedział jakiś blondyn. Mała spojrzała na niego
-Hej Niall. Już muszę iść?? Prawda??
-Tak. Pójdź teraz do samochodu i poczekaj z Harry'm ja zaraz przyjdę
-Okay-mała poszła do samochodu. Gdy stanęła przy czarnym BMW odwróciła się i mi pomachała. Odmachałam jej
-Hej. Jestem Niall. Przyrodni brat Olivia'i. I tu jest mój numer jakbyś chciała się spotkać z małą. Wiem, że dla niej jest to ważne-podał mi kartkę z numerem
-Okay. Jak coś to będę dzwonić
-Dziękuję. To ja już pójdę-blondyn odszedł a ja przyglądałam się kartce, którą mi dał
-Rose proszę wróćmy do domu. Uspokoisz się-powiedziała pani Maberly
-Nigdzie z wami nie jadę
-Rose nie dyskutuj
-Bo co??
-Nie bądź śmieszna, tylko chodź-do rozmowy wtrącił się Booth
-Już lecę. Możecie zapomnieć, że moja noga więcej tam nie postanie-ruszyłam prosto przed siebie. Perrie, Liam i tych dwóch poszło za mną
-Dokąd idziesz??-spytał Liam
-Napić się
-Nie jesteś za młoda na alkohol??
-Nie jesteś za młody na rolę tatusia
-Też fakt
-To gdzie jedziemy-spytał brunet
-Najpierw powiedzcie mi jak macie na imię
-Zayn
-Louis
-Ja jestem Ro. To gdzie można się dobrze napić
-U mnie w domu-powiedział Louis
-El nie będzie zła??-spytał Zayn
-Nie
-Kim jest El??-spytałam
-Moją dziewczyną-odpowiedział mi
-Dobra. Zayn bierzesz dziewczyny-powiedział Liam

-Ale ja chcę jechać z moim bohaterem-powiedziałam i pocałowałam Liam'a w policzek. Uśmiechnął się pod nosem.
-Dobra. Niech Ci będzie-wsiadłam do jego samochodu
-Nie boisz się, że gdzieś Cię wywiozę
-Po tym co w życiu przeszłam to już niczego się nie boje
-Fajne podejście do życia
-Widzisz
-Opowiedz mi coś o sobie??
-Moje życie nie jest ciekawe. Wychowałam się w domu dziecka, co noc byłam gwałcona, mam siostrę o której nic nie wiedziała. Całe moje życie
-Ale na pewno czym się interesujesz??
-Malowanie
-A  widzisz
-Teraz Ty mi coś opowiedz o sobie
-Miałem siostrę. Popełniłam samobójstwo. Tak samo jak Ty wychowaliśmy się w domu dziecka. Bardzo mi ją przypominasz
-Przykro mi
-Taa...Wiesz co masz bardzo ładne ciało. Nie myślałaś o karierze modelki
-NIE-krzyknęłam
-Nie krzycz. Jeżeli Cię uraziłem to przepraszam
-Nie to ja przepraszam. Nie powinnam tak nerwowo reagować, ale nienawidzę swojego ciała
-Dlaczego??
-Mam blizny po cięciach na brzuchu, rękach, nogach. Cięłam się zawsze po tym jak on wychodził
-Przykro mi
-Taa...
-Nie powinnaś tego robić. Moja siostra właśnie w ten sposób się zabiła. Też się cięłam. Raz za mocno przejechała żyletką i umarła. Każdy myślał, że popełniła samobójstwo, ale ja nie dawno znalazłem list, w którym było napisane, że mimo wszystko, nigdy by się nie zabiła. Czemu to robiłaś??
-Czułam się gorsza, brudna, beznadziejna. To jedyne co mi dawało ukojenie
-Mimo wszystko przestań to robić. Nie chcę Cię stracić tak jak straciłem siostrę




Hej :)
Przepraszam, że taki krótki i beznadziejny, ale zupełnie nie miałam na niego pomysłu
Przepraszam. Mam nadzieję, że mi to wybaczycie
Ale mimo to mam nadzieję, że wam się podoba. Kogo ja oszukuję
Kocham was <3